روان شناسی که روانی شد..

نقل قول می‌کنم از وینستون سپنسر چرچیل که شاید تنها مردی باشد که در مدت حیات خود، دو فاجعه هراس انگیز را که تاریخ تاکنون نظیر آن را نشناخته با داشتن مقام وزارت دید:

" روزی پرزیدنت روزولت به من گفت که می خواهد به طور عمومی این سوال را مطرح کند که به این جنگ چه نامی باید داده شود. من فوراً و بلا درنگ جواب دادم : جنگی که اجباری نبود! -- زیرا اجتناب از هیچ جنگی ، به سهولت اجتناب از جنگ اخیر نبود و اهمیت این فاجعه بشری وقتی معلوم می شود که می بینیم فداکاری ها و کوشش های صدها میلیون نفر انسان با آنکه باعث بدست آوردن پیروزی شد، صلح و امنیت را تأمین نکرد و ما همچنان به مراتب با خطراتی که به مراتب بدتر از خطرات اخیر است، مواجه هستیم. "

حال این سخن چرچیل را به شرایط حال حاضر ما ربط دهید، خیلی حرف ها میخواهم که بزنم اما جایی که برای گفتن دو جمله ای که حتی از جانب تو نبوده بی سواد خطابت کنند ، سکوت از من و تأم از شما گزینه خوبی است.

و اما چرچیل در ادامه می گوید:

"امید من این است که این امعان نظر در حوادث گذشته راهی را که باید در آینده بپیماییم به ما نشان دهد و نسل جوان را در ترمیم بعضی اشتباهات سابق راهنمایی نماید و بشریت را به منظور تسلط بر آینده مجهول و سهمناک و تحقق آرزوهای خود کمک کند." 

منم همینطور جناب چرچیل! امیدم همین بود ، امیدوارم این حرفی که درباره جامعه خودت زدی ، برای ما هم صادق باشه ، هر چند منِ بی سواد رو چه به این امید ها...!